Apolo Bay - Twelve Apostels - Warrnambool

Whaw we hebben een super toffe en drukke dag achter de rug!  Na het ontbijt vertrokken we rond half 9 vanmorgen voor deel 2 van onze tocht langs de Great Ocean Road.  Einddoel van vandaag is Warrnambool op amper 160 km van onze startplaats Apolo Bay.  Qua afstand niet ver dus, maar er was zoveel te zien dat we alles zelfs niet ‘af’ gekregen hebben en ons beperkte tot de ‘belangrijkste’ dingen. 

Cape Otway Lightstation was onze eerst stopplaats van vandaag. Het is de tweede oudste vuurtoren van Australië, gebouwd in 1848.  Oorspronkelijk werd de lamp van de vuurtoren met walvisolie gestookt daarna met arganolie, kerosine en pas later met diesel en elektriciteit. 

Verder is er ook een telegraafkantoor van waaruit er telegraafverkeer was met Tasmanië.  Hiervoor werd toendertijd al speciaal een kabel onder de zee gelegd van 250 km lang.  Deze begaf het echter al na 2 jaar. We moesten om er te geraken een  grote ‘omweg’ maken omdat de vuurtoren op het uiterste puntje van het vasteland ligt midden tussen de wouden.  Extra voordeel hiervan was dat we hier onze eerste kangoeroe gezien hebben.  Ik had hem al vanop afstand vanuit de wagen gespot en was uitgestapt.  Ik wandelde rustig naar hem toe en hij keek me heel geïnteresseerd aan.  Ik denk dat ik echt heel dicht bij had kunnen komen als er niet plots een wagen die vanuit de andere richting kwam hem deed schrikken.  Later op de dag hebben we nog een kangoeroe gezien langs de weg, maar die was doodgereden ☹

Van hieruit reden we door naar Gibson Steps met steile kliffen en een mooi maar moeillijk toegankelijk strand.

Twelve Apostels is een reeks van vrijstaande rotsen in zee.  Oorspronkelijk waren ze inderdaad met 12 maar in de loop der tijde zijn er enkele ingezakt en er resten nu nog 7 en er zullen er nog sneuvelen door verwering en door de kracht van de  oceaan.

En het houdt niet op!  Hier is zoveel te zien!  Volgende Stop Loch Ard Gorge.

In 1878 liep hier de Loch Ard – een boot gevuld met goudzoekers – op de klippen.  Enkel 2 mensen overleefden Eva en Tom.  Terwijl Tom hulp ging zoeken in de omgeving van het strand waar ze aanspoelden, wachtte Eva op hem in een grot.

The Loch Ard is niet het enige schip dat hier zonk, langs heel de kust liggen wrakken vlakbij de kust.  Niet voor niets dat het hier the Shipwreck coast noemt.

The Arch is een mooi voorbeeld van door de zee uitgesleten rotsformaties die nu een mooie boog vormen.

London Bridge is dan weer een mooi voorbeeld van te ver uitgesleten rotsformaties.  Tot 1990 kon men als bezoeker tot helemaal vooraan op de rotsformatie wandelen.  Tot het ongeluk geschiedde.  Op een dag was er een koppel dat een scheve schaats aan ’t rijden was op wandel op de rots toen deze plots achter hun instortte.  Het koppel werd gelukkig gered door een helicopter, maar ze ontvluchten alle pers toen ze eenmaal terug op het vaste land waren…

The Grotto is eigenlijk een window to the sea.  Vanop het strand kijk je door een rots-grot naar de zee.

We hebben ons moeten haasten om voor het donker in Warrnambool te zijn, onze eindbestemming voor vandaag en daarvoor hebben we nog een paar mooie uitzichtpunten moeten overslaan.

Moe maar voldaan genieten we nu van een rustige avond.

.