Warrnambool - Mount Gambier

Vandaag wordt een iets minder intensieve dag dan gisteren.  Afstand tussen Warrnambool en Mount Gambier is 195 km.  We hopen wel op tijd in Mount Gambier aan te komen want  daar is toch ook vanalles te zien en te doen.

Eerste stop van was de whale nursery in Warrnambool.  Het is een groot uitkijkplatform van waarop je zicht hebt op de er levende walvissen.  Nu het is geen zoo en walvissen spotten is niet zo simpel…. We hebben er een tijdje staan kijken maar helaas geen walvis gezien.  Je moet over het wateroppervlak zien of je geen luchtspuitjes ziet en als je die ziet, zal er kort daarna een walvis in meer of mindere mate boven water komen en zichtbaar zijn.  Engelengeduld moet je daarvoor hebben…We hebben al meermaals walvissen gezien vanop de boot en dan is het makkelijker om ze te spotten en te volgen….Tower Hill National Perk zo’n 15 km ten westen van Warrnambool was onze volgende stop.  

 Het is het oudste Nationale Park van Australië bestaande uit een heel groot kratermeer dat na een vulkaanuitbarsting 35.000 jaar geleden ontstaan is.  Toen ik uitstapte op de parkeerplaats lag er een enorme hoop vogelpoep vlak langs de autodeur.  Je vraagt je dan af, hoe kan er zo’n hoop vogelpoep bestaan…. Het werd al snel duidelijk, er lopen daar emoe’s rond!  ’t Is niet voor niets dat deze vogels niet kunnen vliegen, ’t zou nogal aankomen om zo’n vogeldropping op je…. te krijgen.

Na ons bezoek aan het park bij het uitrijden hadden we een close encounter met 3 kangoeroes die plots vlak voor onze wagen uit de bosjes gesprongen kwamen.  Amaai die beesten zijn onvoorspelbaar en groot!  Twee waren direct verdwenen, eentje bleef nog efkes nieuwsgierig naar ons kijken.  Onze dag kon al niet meer stuk na deze ontmoeting!

We reden verder naar Mount Gambier waar we kort na de middag aankwamen.  We zijn nu in South Australia (een andere provincie de vorige was Victoria) hier zijn we in een nieuwe tijdzone, tijdverschil met Victoria is een half uur vroeger, klok verzetten dus.

Mount Gambier heeft ook een vulkanisch verleden.  In de stad zijn hiervan verschillende resten te zien, waarvan Blue Lake het meest indrukwekkende is.  Het is een kratermeer van 75 m diep en een omtrek van 5 km (alhoewel we daaraan twijfelen of dat wel echt 5 km is….) en het heeft een diepblauwe kleur die van november tot maart kobaltblauw is en de rest van het jaar van felblauw tot blauwgrijs varieert.  De kleur zou afhankelijk zijn van de kristallen in het water die bij warm weer sneller groeien en daardoor het water feller kleuren.  Vandaag was het water donkerblauwgrijs want we hadden pech dat het was beginnen regenen.

Naast kraters zijn er ook sinkholes.  Een sinkhole is een ingezakte grot.

Hiervan zijn er hier in de buurt ook verschillende waarvan de mooiste

Umpherstone sinkhole in het centrum van de stad.  Zo’n sinkhole heeft een eigen microklimaat en men heeft dit hier benut door er een mooie tuin in aan te leggen.  Toch wel heel speciaal en ook heel mooi om hier diep onder de grond rond te lopen.

Laatste stop van vandaag lag een stuk buiten de stad,  Tantanoola Cave maar spijtig genoeg waren we net te laat om de grot te bezoeken, ze gingen net toe toen wij aankwamen…. Maar we konden nog wel de wandeling doen langs de rand van de grot en dat was zeker de moeite, er zaten daar waliby’s die zeker zo verrukt waren van ons dan wij van hun!

Over het algemeen liggen er hier overal langs de weg redelijk veel doodgereden kangoeroes, spijtig, maar ze zijn moeilijk te ontwijken denk ik, ze zijn zo onvoorspelbaar en snel….en ik hoop dat wij er gene gaan aanrijden want ik dank dat dat redelijk wat schade veroorzaakt.

Apolo Bay - Twelve Apostels - Warrnambool

Whaw we hebben een super toffe en drukke dag achter de rug!  Na het ontbijt vertrokken we rond half 9 vanmorgen voor deel 2 van onze tocht langs de Great Ocean Road.  Einddoel van vandaag is Warrnambool op amper 160 km van onze startplaats Apolo Bay.  Qua afstand niet ver dus, maar er was zoveel te zien dat we alles zelfs niet ‘af’ gekregen hebben en ons beperkte tot de ‘belangrijkste’ dingen. 

Cape Otway Lightstation was onze eerst stopplaats van vandaag. Het is de tweede oudste vuurtoren van Australië, gebouwd in 1848.  Oorspronkelijk werd de lamp van de vuurtoren met walvisolie gestookt daarna met arganolie, kerosine en pas later met diesel en elektriciteit. 

Verder is er ook een telegraafkantoor van waaruit er telegraafverkeer was met Tasmanië.  Hiervoor werd toendertijd al speciaal een kabel onder de zee gelegd van 250 km lang.  Deze begaf het echter al na 2 jaar. We moesten om er te geraken een  grote ‘omweg’ maken omdat de vuurtoren op het uiterste puntje van het vasteland ligt midden tussen de wouden.  Extra voordeel hiervan was dat we hier onze eerste kangoeroe gezien hebben.  Ik had hem al vanop afstand vanuit de wagen gespot en was uitgestapt.  Ik wandelde rustig naar hem toe en hij keek me heel geïnteresseerd aan.  Ik denk dat ik echt heel dicht bij had kunnen komen als er niet plots een wagen die vanuit de andere richting kwam hem deed schrikken.  Later op de dag hebben we nog een kangoeroe gezien langs de weg, maar die was doodgereden ☹

Van hieruit reden we door naar Gibson Steps met steile kliffen en een mooi maar moeillijk toegankelijk strand.

Twelve Apostels is een reeks van vrijstaande rotsen in zee.  Oorspronkelijk waren ze inderdaad met 12 maar in de loop der tijde zijn er enkele ingezakt en er resten nu nog 7 en er zullen er nog sneuvelen door verwering en door de kracht van de  oceaan.

En het houdt niet op!  Hier is zoveel te zien!  Volgende Stop Loch Ard Gorge.

In 1878 liep hier de Loch Ard – een boot gevuld met goudzoekers – op de klippen.  Enkel 2 mensen overleefden Eva en Tom.  Terwijl Tom hulp ging zoeken in de omgeving van het strand waar ze aanspoelden, wachtte Eva op hem in een grot.

The Loch Ard is niet het enige schip dat hier zonk, langs heel de kust liggen wrakken vlakbij de kust.  Niet voor niets dat het hier the Shipwreck coast noemt.

The Arch is een mooi voorbeeld van door de zee uitgesleten rotsformaties die nu een mooie boog vormen.

London Bridge is dan weer een mooi voorbeeld van te ver uitgesleten rotsformaties.  Tot 1990 kon men als bezoeker tot helemaal vooraan op de rotsformatie wandelen.  Tot het ongeluk geschiedde.  Op een dag was er een koppel dat een scheve schaats aan ’t rijden was op wandel op de rots toen deze plots achter hun instortte.  Het koppel werd gelukkig gered door een helicopter, maar ze ontvluchten alle pers toen ze eenmaal terug op het vaste land waren…

The Grotto is eigenlijk een window to the sea.  Vanop het strand kijk je door een rots-grot naar de zee.

We hebben ons moeten haasten om voor het donker in Warrnambool te zijn, onze eindbestemming voor vandaag en daarvoor hebben we nog een paar mooie uitzichtpunten moeten overslaan.

Moe maar voldaan genieten we nu van een rustige avond.

.

Melbourne - Apolo Bay

Deze morgen rond 7 uur kwamen we aan in Melbourne.  Onze eerste opdracht was de Pocket Wifi die Guido gereserveerd had te pakken krijgen.  In een kluis op de luchthaven zou deze gedropt zijn, aan ons om de kluis en de code om deze te openen te vinden.  Allé we kregen op de luchthaven aangekomen een smsje met de code, zochten de zone waar het kluisje was en konden even later met onze wifi vertrekken naar opdracht 2, de huurwagen afhalen.  Ook dit verliep vlot, we rijden nu rond met een chique Mitsubishi SUV met bij vertrek nog maar 4000 km op de teller.

Guido rijdt de luchthaven uit en wordt onmiddellijk in het Melbournese verkeer gecatapulteerd.  De eerste kilometers waren wel effe spannend, andere kant van de weg rijden, pinker en ruitenwissers die verwisseld zijn van plaats….Gelukkig is Melbourne Brussel niet en ook dit verliep vlot.  Een klein uurtje later lag Melbourne en de omgeving van deze grootstad (4 miljoen inwoners) achter ons en begonnen we aan onze tocht langs ‘The great Ocean Road’ een prachtige weg langs de Oceaan.

Torquay de surfershoofdstad van deze regio van Australië, Anglesea met de mooie cliffen.

 vanop Teddy’s Lookout kregen we een mooi zicht op  de zee en op de kronkelende Ocean Road.

 Eskine Falls waar 240 trappen tot aan de bodem van de waterval leiden.  De prachtige vuurtoren van Lorne 

en in Kennett River zouden we onze eerste koala’s moeten gezien hebben, maar ’t is geen zoo en de beestjes gaven niet thuis.  Wel zagen we hier veel kakatoes luid kwetterend en ruzie makend met elkaar voor enkele zaadjes en er zaten ook veel andere kleurrijke papagaaien.

Heel de tijd reden we langs de prachtig blauwe zee met heel veel witte zandstranden.  Eigenlijk  de mooiste zandstranden die we al gezien hebben.  Er staan wel geen palmbomen, maar het is prachtig.  De zee is heel ruig en op vele plaatsen wordt er gesurft.

Onze eerste Kukabara(vogel) en eerste Echidna (eierleggene stekelvarken)hebben we al gezien.  Kangoeroes…. nog niet…

Alhoewel we maar een goeie 200km in afstand aflegden was het een drukke dag, we hadden zelfs geen tijd om iets te eten onderweg en hebben de dag overleeft op Cola, Water en een doosje Pringels.

Onze eerste overnachtingsplaats is Apolo Bay, een klein stadje langs de Oceaan. Ons Appartement voor vannacht ligt vlak aan zee .  Hier aangekomen zijn we eerst inkopen gaan doen voor morgen en de volgende dagen.  Ontbijt maken we zelf en onze picknick voor morgen nemen we mee zodat we iets meer te eten hebben overdag dan vandaag.  

Vanavond hebben we in alle geval wel lekker gegeten, steak met frietje en salade.  Het eten is hier in vergelijking met bij ons goedkoop (omgerekend € 16)maar een biertje drinken is dan weer veel duurder(€6)